Op 17 juni 2000 werd op het eiland Koh Samui het lijk gevonden van een 64-jarige Nederlandse componiste, Marian de Garriga. Rond de het tijdstip van haar dood haalde een landgenoot een belangrijke som geld van haar rekenig . In 2003 werd hij schuldig bevonden en tot vijftien jaar veroordeeld. In 2008 wordt hij vrijgesproken door het Hooggerechtshof.

Na zijn vrijspraak contacteerde hij een auteur om in een boek zijn onschuld aan te tonen, maar deze auteur ontdekte zeer snel dat de man een gewiekste manipulator was die helemaal niet geïnteresseerd was om zijn onschuld te bewijzen. Daarom begon Jan Frankor zijn eigen onderzoek om het mysterie rond de moord te ontsluieren, maar maakte kennis met een narcistische persoonlijkheid die zijn enquête met alle mogelijk middelen dwarsboomde.

Een spannende reconstructie in twee onafhankelijke romans.
Een cold case en bovendien een meeslepende misdaadroman.

Henk Haack staarde peinzend door het raam en zag dat het vliegtuig langzaam richting startbaan taxiede. Eindelijk, schreeuwde het in zijn binnenste zonder dat hij zich echter gerustgesteld voelde. Je wist maar nooit of die eikels op het laatste moment het vliegtuig lieten stoppen en hem er kwamen uithalen. In de omgeving van de startbanen zag hij nergens aanrijdende surveillance wagens met draaiend blauwlicht. Dat wilde weinig zeggen want de piloot kon via de radio opgevorderd worden te stoppen.

Haack was een goed uit de kluiten gewassen kerel. Hij had een hoekig gezicht met brede neus, vooruitstekende jukbeenderen, bolle wangen, diepliggende blauwe ogen, laag voorhoofd en volle sensuele lippen. De licht golvende, blonde manen vielen tot over zijn voorhoofd en liepen langs zijn oren af tot in de nek.

Schichtig dwaalden zijn blikken naar voor en opzij over de hoofden van de andere passagiers. Hij vond het altijd eigenaardig dat vlak voor ze de lucht ingingen, er in de passagiersruimte een ongewone doodse stilte hing. Hij noemde dat het kerk- of begraafplaatssyndroom. Sommige passagiers hielden de ogen gesloten, andere keken verstoord uit het zijraampje en degenen die in gezelschap waren, verborgen hun angst door met de partner of medereiziger een drukke conversatie op fluistertoon aan te gaan. Alsof hun gedrag invloed had op het al of niet slagen van het opstijgen. Iedereen verborg op zijn eigen manier zijn vliegangst.

Er trok een zwakke glimlach over zijn gezicht als hij schuin tegenover hem in de middelste gang iemand zag zitten die zijn midden- en wijsvinger over elkaar had gekruist. Voor het vliegen had Haack geen angst maar hij vreesde wel voor wat er allemaal kon gebeuren voordat de piloot van de controletoren groen licht kreeg. Gespannen luisterde hij naar het lawaai van de turbines. Ze draaiden normaal en het vliegtuig plaatste zich aan het begin van de startbaan. Nu kon het niet lang meer duren.

Daar begonnen de turbines plotseling oorverdovend te loeien. Er ging een lichte trilling door de romp en een paar tellen later werden ze kort tegen de rugleuning gedrukt toen het metalen gevaarte met een ruk naar voor schoot. Hij keek door het raam en zag de piste voorbijflitsen. De snelheid nam toe en hij rekende zich uit wanneer de vogel zich van de baan zou losmaken. Eindelijk was het zover. De neus ging de hoogte in en het vliegtuig verliet de vaste bodem. Heel snel zag hij de piste smaller worden, zag de hangars en de gebouwen van de luchthaven snel kleiner worden en uiteindelijk uit het zicht verdwijnen op het ogenblik dat het vliegtuig een laaghangende wolkenbank binnendrong.

Met een zucht leunde Haack achterover in zijn zetel en sloot de ogen. Vrij en op weg naar een nieuw leven, hoopte hij.

Zonder dat hij er zich van bewust was, trok er een zweem van voldoening over zijn gezicht. Weer eens was hij erin geslaagd zijn belagers te ontlopen. Wat hadden die dan gedacht? Dat hij als een schooier zou wachten totdat ze hem weer oppakten? Met zijn ogen gesloten, liet hij zich meevoeren met zijn gedachten. Ofschoon hij in een vliegtuig vol toerristen zat, was hij meer dan dat. Hij beschouwde zich niet als een crimineel die zijn verleden en vooral de Nederlandse justitie ontvluchtte, maar als een rusteloze Nederlandse avonturier, wanhopig op zoek naar een plekje waar hij een nieuw leven kon beginnen.

Wat nu achter hem lag, was niets om fier op te zijn maar hij kon zijn verleden niet zomaar van zich afzetten. Ongetwijfeld had hij een uiterst bewogen bestaan geleid maar hij begreep nog altijd niet waarom hij zo anders was. Lag het aan zijn jeugd? Zijn opvoeding? Telkens als hij aan zijn ouders dacht, vertrokken zijn lippen zich tot een smalle streep. Als jongste van vier kinderen was hij opgegroeid in een arme familie. Zijn moeder beschouwde hij als een zwak persoon die zich door zijn ouwe – zoals hij zijn vader noemde – had laten domineren. Wat haatte hij zijn ouwe die een eigen visie over opvoeding had, overtuigd dat de zweep het beste argument was om iets aan te leren of gehoorzaamheid af te dwingen. Pijnlijke herinneringen! Maar was die ongelukkige jeugd wel een verontschuldiging voor al wat hij in het verleden had gedaan? Niet iedereen die een ongelukkige jeugd had beleefd, werd een misdadiger.

Hij lachte wrang, wierp een vluchtige blik uit het raampje en sloot weer zijn ogen zonder zijn gezicht af te wenden. Op school had hij voortdurend narigheid gehad. Hij was een ongetemde wildeman geweest die ieder vorm van autoriteit had gehaat en die geweigerd had zich te onderwerpen aan opgelegde regels. Soms was hij ongelofelijk agressief geweest en zijn plotselinge woede-uitbarstingen hadden regelmatig voor opschudding gezorgd.

Verbeteringsgestichten hadden niet geholpen. Als een genadeloze piraat had hij tussen twee opsluitingen door de straten afgeschuimd, overlevend door diefstal en geweld. Toen iemand hem had betrapt, had hij zich met zijn harde vuisten vrij gebokst. Zo was hij een geregelde gast van jeugdgevangenissen geworden. Bij Justitie had hij geboekt gestaan als een brutale delinquent.

Vanaf zijn prilste jeugd had hij alle bindingen met zijn broers verloren en de gebroken band had hij nooit meer proberen te lijmen.

Hij was een man van weinig woorden die dialoog met geweld verwisselde. Komt schuchter over, zeiden sommige. Nee, schuw en wantrouwig, beweerden anderen en die hadden gelijk, want wie hem te lang aanstaarde riskeerde een correctie. Toch viel het hem niet moeilijk om vrouwen te versieren, want er waren er genoeg die in hem een charmante, aantrekkelijke kerel vonden. Uiterlijk was hij dat ook, zolang ze hem gewillig waren. Eigenlijk had hij voldoende charme om in het leven te slagen en toch liep het altijd weer verkeerd af. Daarbij herinnerde hij zich een andere donkere periode in zijn leven.

Duitsland. Daar was hij in de bouw gaan werken, maar lang had het niet geduurd, of zijn gewelddadig karakter had voor nieuwe problemen gezorgd. In groepsverband werken was niets voor hem en bevelen aanvaardde hij ook al niet. Daardoor was hij in talrijke vechtpartijen verwikkeld geraakt. Die voortdurende botsingen met justitie hadden ertoe geleid dat ze hem een therapie hadden opgelegd. Zo had hij inspuitingen met kalmerende middelen gekregen om zijn agressiviteit aan banden te leggen. Allemaal verloren moeite. Uiteindelijk had niemand nog een oplossing gezien en ze hadden hem afgekeurd voor het soort werk dat hij normaal deed.

Daarna was hij een hele tijd met een schoolbus onderweg geweest.

Gepast werk, hadden ze gemeend, alsof dat de oplossing was, maar het was weer een verkeerde analyse. ‘Te weinig liefde gekend in zijn jeugd,’ hadden psychologen gediagnosticeerd nadat ze hem meermaals in de gevangenis hadden geïnterviewd.

Nergens had hij rust gevonden en voortdurend had hij met iedereen overhoop gelegen. Het geduld van vrouw Justitia was opgeraakt.

De permanente turbulenties in zijn hoofd hadden hem op pad gedreven maar hij was nooit lang op dezelfde plek gebleven. Inwendig opgevreten door onzichtbare krachten had hij Nederland en België doorkruist. Eigenlijk wist hij niet goed wat hij had gezocht.

Uiteindelijk gebeurde wat in de sterren stond geschreven. Zijn oncontroleerbare gewelddadigheid had hem op beschuldiging van doodslag voor langere tijd achter de tralies gebracht en gekweld door zelfmedelijden, had hij eindelijk begrepen dat het zo niet meer verder kon. Als ik mijn levenswijze niet verander, zal het slecht met mij aflopen, had hij gedacht. Wat moest hij doen? Vooral een manier vinden om uit de gevangenis te blijven maar een mens moest leven en daarvoor had hij geld nodig. Met zijn ellenlange strafblad werd dat alsmaar moeilijker. In Nederland was de maat vol. Een volgende veroordeling kon hem voor de rest van zijn leven achter de tralies brengen. Kon hij zomaar verdwijnen zonder dat men jacht op hem ging maken? Waar kon hij heen om er definitief te blijven?

Op een dag had hij gehoord dat het in de Filipijnen mogelijk was om vrijer te leven en toen hij weer op vrije voeten was, had hij besloten om zijn geluk elders te beproeven.

Alweer besliste het noodlot er anders over. Toen hij zich ´s morgens in de luchthaven aan de gate had gemeld, hadden ze hem op verontschuldigende toon verteld dat de vlucht naar de Filipijnen twee dagen was uitgesteld. Ontgoocheld was hij door de gangen van de luchthaven geslenterd, zich afvragend waar hij in tussentijd zou blijven. Hij had nergens vrienden en naar buiten gaan hield het risico in dat hij weer werd opgepakt.

Doelloos was hij door de gangen geslenterd en in een ervan was zijn blik op een poster gevallen. Een bijzonder leuke meid had haar donkere hypnotiserende ogen in die van hem geboord. Het leek wel alsof ze levend was geworden en hem verleidelijk had toegelonkt. Zonder nadenken was hij zijn vlucht gaan overboeken naar Thailand.