Ieder mens verliest tijdens zijn of haar leven menig dierbaar persoon of dier.
De dood wordt als definitief beschouwd en toch zijn er volop mensen die ‘ergens’
in geloven. Vanuit wetenschap of vanuit religie. Doodgaan beheerst op een
bepaalde manier ons leven. De wetenschap zal naar verwachting nog eeuwen,
zo niet millennia nodig hebben om de geheimen van de natuur en het ‘eeuwige leven’
te ontrafelen. Voor mensen die daar niet op willen wachten, geeft dit boek alvast
een geromantiseerd beeld over hoe het zou kunnen gaan. Ieder mens heeft zijn
eigen kijk op het leven na de dood. Tot op heden, voor zover bekend, heeft nog
nooit iemand na de dood kunnen vertellen of er wel of niet leven bestaat na het
sterven van het (menselijk) lichaam.
Het onderwerp intrigeert en beheerst al eeuwenlang het menselijk denken.
Vele religies en afgeleiden hebben routes uitgezet voor het leven na de dood.
Het boek is nadrukkelijk niet gebaseerd op wetenschappelijk onderzoek, maar
slechts op een luchtige kijk op het leven na de dood gekoppeld aan de vele varianten
die de mensheid rijk is. Dit boek veroordeelt geen enkele religie en de stellingnames
staan los van de auteur. Wetenschap en religie mogen dan ver uit elkaar lijken te
liggen, de hoofdpersoon in dit verhaal vindt steun in de verschillende varianten.
Poehpapa koppelt deze varianten aan een geheel eigen belevingswereld.
Voor de één een steun, voor de ander een inspirerend boek om te lezen en voor
weer een ander in strijd met de eigen denkwijze of geloofsuiting.
Uiteraard mag de lezer dit geheel naar eigen inzicht bepalen!

Hoofdstuk   1 – Poehpapa mijmert

Hoofdstuk   2 – Op zoek in Nederland

Hoofdstuk   3 – Poehpapa onderzoekt andere geloven

Hoofdstuk   4 – Vaticaanstad

Hoofdstuk   5 – Arabische landen

Hoofdstuk   6 – India

Hoofdstuk   7 – Japan

Hoofdstuk   8 – Vrijheidsbeeld

Hoofdstuk   9 – Bijna dood ervaringen

Hoofdstuk 10 – Geloof in mijzelf

Hoofdstuk 11 – Het ware geloof

Hoofdstuk 12 – Het onbekende pad

Hoofdstuk 13 – Het pad ontvouwt zich

Hoofdstuk 14 – Op pad

Hoofdstuk 15 – Ontmoeting met het verleden

Hoofdstuk 16 – Poehpapa ziet het licht

De volgende ochtend ontwaakt Poehpapa, badend in het zweet. Zijn vrouw is al uit bed geglipt en zit waarschijnlijk beneden op de bank aan haar koffie te lurken. Poehpapa voelt zich eigenlijk nog moeier dan het moment waarop hij gisteravond besloot het bed op te zoeken.

Nachtrust hoort toch verkwikkend te werken? Na een korte toiletstop besluit Poehpapa nog even terug te sluipen in bed. Het duurt niet lang voordat hij opnieuw de slaap vat.

Het is koud, niets lijkt nog gevoel te geven. Vertrouwde geluiden vervagen, beelden vervormen. Op een klein lichtpuntje na is het donker, aardsdonker. Vertwijfeld kijk ik om me heen. “Waar ben ik?”, vraag ik mij af. Angst maakt zich van mij meester. “Help!”, “Help!!!”, roep ik zo hard ik kan. Dit heeft weinig zin, er komt geen enkel geluid uit mij. Dit betekent dat niemand mijn noodkreten kan horen. Het kleine lichtpuntje wordt voorzichtig groter. De angst maakt zich nu volledig meester van mij. Wat is dat voor licht, waar ben ik in hemelsnaam? Waarom kan ik niet praten, roepen of schreeuwen? Niets lijkt nog logisch op dit moment. Het enige waarneembare is dat vreemde licht, dat alsmaar groter en groter wordt.

Na enige tijd maakt donker plaats voor volledig licht. Het is net of ik overal en nergens ben. Langzaam kom ik tot rust. De omgeving wordt steeds vriendelijker. Het vermoeide gevoel is verdwenen als sneeuw voor de zon. Pure reinheid maakt zich meester van mij. Dit is waar ik naar op zoek ben!

Overal om me heen is het mooi en vredig. Deze wereld is zo harmonieus, zo rustgevend. Langzaam kruip ik verder in deze voor mij onbekende wereld. De contouren ervan worden steeds duidelijker zichtbaar. Gewichtloos laat ik mij erdoor leiden. Het kost mij weinig moeite om van de ene plek naar de andere te gaan. “Dit is echt te gek!”, bedenk ik mij.