Nederland is meer dan ooit in beweging en de van kinds af aan opgebouwde normen en waarden liggen onder een hevig spervuur van aanvallen en afbraak.  Men voelt zich bedreigd op alle fronten.
Ouderen grijpen terug op hun herinneringen en zoeken steun bij elkaar door samen in
woongroepen de warmte van vroeger terug te winnen.Maar de wijze waarop dit plaatsvindt staat hevig ter discussie.

Lezers wanen zich terug in de kinderjaren. Men loopt weer veilig over straat, totdat 10 Mei 1940 aanbreekt en vijf duistere oorlogsjaren ervaringen van de jeugd een geheel andere dimensie geven. Dit zijn de herinneringen van een man die het heden met het verleden samenvlechten tot welhaast ongelooflijke gebeurtenissen, waarbij de lezer zich bij de laatste bladzijde zal afvragen wat alsnog de gevolgen kunnen zijn van de vele openbaringen.

Bijbelteksten lijken te verwijzen naar O.J. de Heer, als pseudoniem van de schrijver.
De politiek, christelijke instellingen, justitie, de man in de straat en bovenal betrokkenen,
zullen uiteraard na lezing alsnog het naadje van de kous willen weten.
In wezen bevat dit merkwaardige werk twee boeken in één uitgave.

 

 In 1994 maakte ik als enige bezwaar tegen huurverhoging. Tegen het feit dat het verslag van de woningstichting niets vermeldde omtrent klachten over de slecht functionerende verwarming. Over de duizenden liters water die worden verspild doordat de warmwaterkraan zeer laat begint te werken en daarna afwisselende temperaturen levert. Over het totale falen van afzuigapparaten in de keukens.
Hierbij kreeg ik van niemand enige steun. Kwam dit misschien door de bomen op de Hamseweg ? Ik had er immers voor gezorgd dat deze bleven leven. Dat zij in de lente weer zouden kunnen uitbotten en zodoende hun stralend groene bladeren weer aangename schaduw en rust zouden kunnen bieden. Vrijwel iedereen had het verzoekschrift ondertekend. Het betrof de terdoodveroordeling van een aantal prachtige bomen. Zij werden beschuldigd van hoogverraad. Hun kruinen belaagden een deel van onze woongemeenschap. In hun koele schaduw wilde men niet leven en hun zuurstof wilde men niet langer inademen. Stikstof wilde men hen middels het kapmes toedienen. De milieugroep eiste vrijwel unaniem de dood van dit groene leven. En met mijn handtekening moest ook ik het doodvonnis mede bekrachtigen. De bomen waren immers schuldig aan
overbodige duisternis. Als Pilatus had ik de eisen aangehoord. Maar toegeven en mijn handen in onschuld wassen, stond mij tegen. En op de petitie aan B & W tekende ik het aan.

Overleven in een woongroep
0 uit 10 gebaseerd op 0 reviews.