Een Amsterdammer ter haringvangst

Voor het eerst op zee                      9
Het zeegat uit                                 11
Zondag aan boord                          14
De visserij                                       17
De vleet gaat buitenboord              19
Binnenhalen der vleet (1)                22
Het kaken                                        25
Binnenhalen der vleet (2)                26
Een mooie vangst                           29
Niet alledaagsche voorvallen          31
Een grap aan boord                        35
Bijgeloof van zeelieden                   36
Potje vet met stroop                        40
Domme lekenstreek                        43
Over vertrouwen en wantrouwen    46
Herfstgeneugten op zee                  51
De storm begint                               54
Vuurtorenlicht                                  58
Eindelijk te IJmuiden                       61
Laatste loodjes                                64
Noten                                              66
 

Den derden nacht was de vangst zoodanig, dat er besloten werd deze vischplaats niet te verlaten. Toen namelijk 's morgens om één uur begonnen werd met halen – de nachten zijn in den zomer op deze breedte zeer kort – zaten reeds de eerste netten met haring. Bij het twintigste net ongeveer, zaten schier alle mazen dicht met visch; daar intusschen de zon was opgekomen, geleek het een stroom vloeibaar zilver, welke aan boord werd gehaald. Getroffen door dit prachtige panorama van een zonsopgang op zee, de weerkaatsing op deze schitterenden vischstroom van de zonnestralen, en waarschijnlijk ook in het vooruitzicht van een goede verdienste dien dag, was de geheele bemanning in een goeden luim. Voortdurend klonk hun gezang onder het inhalen der vleet. Er werden die dag 90 kantjes, oftewel ruim 80.000 haringen gevangen.