Els Mulkens, inmiddels 68 jaar, beschrijft in dit boek hoe ze als driejarige met haar zusjes en broertje in het Rooms-Katholiek Gesticht De Nieuwenhof in Maastricht terecht kwam.

In 1946 vlucht haar moeder na stelselmatige mishandelingen door haar aan alcohol verslaafde echtgenoot naar Amsterdam.
Als haar vader beseft dat zijn vrouw voorgoed is weggegaan, probeert hij zijn vijf kinderen in de leeftijd van drie maanden tot zeven jaar, waaronder een tweeling, af te geven in De Nieuwenhof.
Het jongste kind, een jongetje, wordt door de nonnen geweigerd. ‘Voor baby's is hier geen plaats’, werd hem verteld.
Hij reist met de baby naar Roermond waar zijn zuster en haar man wonen. Daar wordt het jongetje alsnog in het dan nog kinderloze gezin opgenomen.
Zelf gaat hij vervolgens naar Frankrijk waar hij zich aanmeldt bij het Vreemdelingenlegioen.

In de periode van 1946 tot 1956 worden de kinderen stelselmatig vernederd en mishandeld door de nonnen en de rector van het gesticht.
Na tien lange eenzame jaren mogen ze op dertienjarige leeftijd het gesticht eindelijk verlaten en worden ze herenigd met hun moeder, die inmiddels opnieuw is getrouwd. De vernederingen en mishandelingen gaan echter, vooral voor Els tweelingzusje ‘het Muske', gewoon door.

Het gevolg is een verloren jeugd en een verkoelde relatie met hun moeder, wat een stempel zou drukken op hun leven.

Dit boek is mede een aanklacht tegen het opereren van de rooms-katholieke kerk, de kinderbescherming en de onderwijsinspectie in de periode 1946-1956.