Samenvatting.

De Hoogste Tijd is een biografie met een twist en beschrijft het leven van niet alleen Versteijnen, de hoofdfiguur, maar ook enkele gezins-en familieleden worden gevolgd en beschreven vanuit Versteijnen’s perspectief.

Bestaand uit een serie korte verhalen die zich afspelen op Vrijdag en een ‘doordeweekse’ Zaterdag, en die niet anders samenhangen dan aan de persoonlijke relaties van de figuren onderling, leest het boek als een niets en niemand ontzienend levensverhaal dat je niet koud laat.

 

Achterflap.

Weggaan of blijven zitten? Hij wist het niet.

Wat begon als interessant, fascinerend, briljant en een echte opstap naar iets beters, het oog op carrière en een leven van persoonlijke voldoening: de mogelijkheid om echt iemand te zijn na zoveel jaren als doelloos kind, nu een volwassen persoon lijkt na zes jaar zonder uitzicht, een droom leeggelopen als een half opgeblazen ballon.

Na zes jaar bij een architect gewerkt te hebben, heeft Bart Versteijnen het wel gehad. Het werk heeft hem afgebrand, plat gefakkeld en totaal afgemat: de koek is op.

Zinloos, verveeld, rusteloos en meest van al, verward.

Als een afterburner die te snel is ingeschakeld en hierdoor de gewichtloosheid van de ruimte nooit bereikt te hebben is hij nu in vrije val naar beneden: te laat voor een nieuwe carrière, of misschien iets anders?

Weer naar school of weg uit Nederland? Hij wist het niet.                             

“Vastbesloten danweer tragisch maar altijd verrassend beschrijft Versteijnen in eenentwintig hoofdstukken harde hilariteit de afrekening met zijn leven in NL.

Met zijn verfrissende schrijfstijl, nuchtere kijk, met een onwaarschijnlijkheid van openbaring maar altijd komisch en onthullend is 'De Hoogste Tijd' een boek dat je niet anders kan dan verslinden met huid en haar.” 

 

Over De Schrijver.

Bart Versteijnen (1975), is entrepreneur, wereldreiziger, trainer & facilitator, school founder, schrijver en bouwkundig engineer.

Geboren en getogen in Valkenswaard, woont hij met zijn vrouw sedert 2001 in Surabaya, Indonesië.

Doordeweekse Vrijdagen.

1. __________________________1

2. __________________________8

3. __________________________13

4. __________________________15

5. __________________________22

6. __________________________34

7. __________________________41

8. __________________________45

9. __________________________50

10. _________________________55

11. _________________________77

12. _________________________84

13. _________________________93

14. _________________________110

15. _________________________121

Doordeweekse Zaterdagen.

16. _________________________130

17. _________________________143

18. _________________________164

19. _________________________172

20. _________________________176

21. _________________________189

Het Leven Dan: _______________194

Therapie: Interview met jezelf. ___ 199

 

Doordeweekse Vrijdagen.

1.

Hij had er nooit moeten gaan werken. Het was stom te denken dat het allemaal maar vanzelf zou komen. Je moest er wel wat voor doen natuurlijk.

Nog meer?

Eerst begonnen als tekenaar. Ja, toen,..toen leek het allemaal nog een mooi avontuur.

Twintig uur over in de maand, veertig uur. Uiteindelijk zat hij bijna aan tachtig uur en bleef enkel werken over- leven was er niet meer bij.

Grote projecten, dat is wat hij wilde en als het kon hoogbouw: dat was veel leuker, zo gezegd.

Alles was anders nu. Flip weg, iedereen van plek verhuist, Otto ontslagen, en hijzelf; weggaan of blijven zitten?

Hij wist het niet.

-Meneer Versteijnen, U mag binnenkomen, gebood de assistente vanachter de halfgeopende deur naar haar kantoortje.

Was het dat wel, een kantoortje? Bouwkunde. Er was zoveel dat hij niet wist, zo bleek wel weer.

Binnen, zijn hoofd op het kussen, met Slachter’s linkerhand drukkend op zijn voorhoofd, de duim en wijsvinger bijna in zijn kassen, lag hij in de stoel. Dit was hoe het altijd ging.

Je mocht niet bewegen.

-U heeft het erg druk, is het niet, meneer Versteijnen?..zo aan uw tanden te zien tenminste, zuchtte Slachter half mompelend.

-Wie niet? dacht hij.

-Haaa, hat kun U wel hegge, ha.., bracht hij nog net uit, een houten spatel op de tong gedrukt.

Zelfs de tong niet. Niets mocht bewegen. Je tenen misschien in je schoen? Dat kon hij toch niet zien.

-De bouw, heb ik het goed? vroeg Slachter.

Jezus. Nog proberen een gesprek aan te knopen ook. Hij leek wel een kidnapper.

Eerst een katoenen tot rond je kaken zwachtelen, de stof snijdend in beide mondhoeken. De mond half geopend, het gezicht spierwit. Daarop vragen:

-Zo, en Heerenveen – Ajax nog gezien van het weekend? top wedstrijd als je het mij vraagt.

-Hmmm, bevestigde Versteijnen, zijn ogen sluitend.

-Nog een beetje verdienen?’

-Hmm, hm.

De man hield niet op. Het onderzoek was pas begonnen.

Half tien.

Dat had hij nog net gezien voordat de assistente hem binnenriep. Hij had verdomme al bijna drie uur aan het werk kunnen zijn.

Hij hekelde deze zinloze morgens waarop je ‘vrij’ was, hoewel ‘vrij’ niet het juiste woord was. Beter; je mocht met kort verlof. Even naar de dokter, de tandarts, het ziekenhuis. Dat werk.

Het was hem om het even. Het voelde altijd alsof hij in een andere dimensie was met die werkuren van hem.

Zieke stationaire mensen, geen vergaderingen, het ondergeschikt zijn aan doktoren.

Geen beweging zat er in. Het leek niet te kloppen: een maatschappij die parallel aan de werkmaatschappij bestond maar draaide zonder zichtbaar doel met iedereen verzuipend in zeeёn van vrije tijd. Niemand was ook maar ergens naar op zoek of moest ergens naartoe.

Alsof je in de verkeerde bus was gestapt en in een ander land wakker werd waar niemand jouw taal sprak. ‘Hallo?’

Vrij.

Om kort te gaan, Versteijnen haatte vrije dagen, morgens, weekenden, enzovoort. Zeg maar, vrij in het algemeen.

Wat moest je in godsnaam doen in het weekend als je zeventig uur-plus in de week werkte aan projecten die toch nooit op tijd af kwamen?

Het was alsof je een voetbal van een helling schopte en dan probeerde de bal rennend in te halen.

Het was onmogelijk.

Werken in het weekend dus. Dat deed hij tenminste.

-Nou. Maar eens wat vaker en beter poetsen, klonk het van boven.

Het hoofd van Slachter nu recht boven het zijne. Alle zacht gele gloed van de boven hem hangende TL-verlichting welke tot nu toe door zijn gesloten oogleden had geschenen, nu plots geblokt door het mondgekapte gelaat van Slachter.

Pikdonker.

Een zonsverduistering, zo leek het even.

-Ja, ik weet het, zei hij, de spatel nu verwijderd.

-Ik poets gewoonlijk twee keer per dag, maar de laatste tijd sla ik wel eens over. Druk op het werk.

-Ach dat hoor ik zoveel tegenwoordig, verklaarde Slachter.

-De mensen hebben het steeds drukker en dan schieten de tanden er al snel bij in, ziet U?

-Ik zeg het vaak genoeg. U bent niet de enige, meneer Versteijnen, gaf hij toe.

Nee, dat wist hij zelf ook wel. Er zaten er nog zeker zeven in de wachtkamer die waarschijnlijk hetzelfde te horen kregen vandaag.

Hij was niet de enige. Zeker niet. Je zou eens de enige zijn, zeg. Dat was wat.

Vandaag de dag was je nooit de enige. Sterker nog, er waren geen enigen meer.

Een geheim consortium, dat als een stille kracht het enige opspoorde en uit de weg ruimde.

Een complot. De heerschappij van het zelfde. Zo zou het heetten.

Mannen in het zwart.

Dat zou wel eens goed de enige verklaring voor ‘Het is verdomme ook altijd hetzelfde!’-kunnen zijn.

Hetzelfde huis, dezelfde auto, hetzelfde salaris. Zelfs dezelfde boodschappen en vakantiebestemmingen uit dezelfde folders. Het was alsof de hele wereld naar een systeem geconverteerd moest.

Zoals toen met VHS-video:

-Wat doet het er toe of VCC of BETAMAX beter zijn?

-Het is niet hetzelfde, en hetzelfde is zoals het moet zijn. VHS dus. Sorry.

En het ergste van alles was nog het gevoel dat hij er zelf aan meewerkte met dat projecten-gedoe van hem.

Elk huisje wat gerealiseerd werd op elk straathoekje was om en nabij-u raadt het al- hetzelfde.

Geld van deze projecten zag je nooit. Het bureau  leek hoe dan ook voort te bestaan dag na dag. In het geheim betaald misschien?

De mannen in het zwart? Heus.

-Bedankt. Hier is de vergoeding. Alles is nu hetzelfde, zo zou er gefluisterd worden in de spreekkamer.

En dat allemaal op een Zondagmiddag waarop het vaak rustig was op kantoor.

Versteijnen zat al vijf minuten in de auto.

Te dromen? Voor hem was het dat. De gedachten elders. Zijn moeder noemde het piekeren. Hij was er op de allereerste schooldag ooit mee begonnen om er nooit meer mee op te houden. Perpetueel in gedachten verzonken.

-Pieker toch niet zoveel, jongen!

-Heb plezier, doe gewoon en dan komt het allemaal goed, zo zei ze vaak.

Alles was tegenwoordig hetzelfde. Bijna alles.

De rijen huisjes die zojuist opgelevert waren in de Reeshof. Een relatief simpel project waar veel te veel tijd in had geschoten aldus zijn baas Theo.

En de Zondagmiddag waarop iedereen en zijn broer uit rijden ging in de Astra op weg naar toch niet weer een auto-of meubelshow.

Allemaal hetzelfde, maar waarom vroeg hij zich af.

Hij schrok op:

De koelvin van de Lancia, die tot nu toe onverroerd in het vooronder had gehangen, was ingeslagen.

Het was tijd om aan het werk te gaan.

De italiaan de straat door sturend was hij binnen twee minuten op de provinciale weg die door Nuenen liep.

Van hieruit was het nog tien minuten naar de A38. Hij schakelde de CD-wisselaar in en draaide af richting snelweg.

De snelweg naar zijn leven - het werk.

 

*****

De hoogste tijd
0 uit 10 gebaseerd op 0 reviews.