Babs Götte (Nederland 1946).

Is de schrijfster van dit reisverslag.

Het is niet alleen een reisverslag, maar tevens een aanmoediging voor vrouwen om de wijde wereld in te trekken. Reizen te ondernemen. Zelfs onder soms moeilijke omstandigheden, want Babs maakt veel mee.

Zij reisde van Nederland, België en Frankrijk naar Spanje omdat zij naar Santiago de Compostela wilde. Eenmaal op pad beviel het reizen haar zo goed dat zij van Spanje naar Slovenië reisde. 

Uiteindelijk kwam Babs pas 14 maanden later terug in Nederland.

Zij laat daarmee zien dat het kan. Reizen met een chronische aandoening. Geheel zelfstandig, met gezelschap van haar hondje, Jack Russel Yuppie.

Hun vervoermiddel was een uiterst kleine auto, merk Canta 

de Luxe, waarmee maar 45 kilometer per uur te rijden is.

Daardoor mist Babs weinig van haar omgeving en dat is terug
te vinden in dit boek.

Index

Voorwoord

Hoofdstuk 1:............ Kennismaking 

Hoofdstuk 2:............ Goedemorgen Nederland

Hoofdstuk 3: ........... Jabikspaad 

Hoofdstuk 4:............ Pieterpad en België 

Hoofdstuk 5: ........... Frankrijk

Hoofdstuk 6: ........... Spanje west

Hoofdstuk 7: ........... Portugal

Hoofdstuk 8:............ Spanje oost

Hoofdstuk 9:............ De Franse Rivièra

Hoofdstuk 10: ......... Italië Noord

Hoofdstuk 11:.......... Slovenië

Hoofdstuk 12:.......... Kroatië

Hoofdstuk 13:.......... Italië, Umbrië en Toscane

Hoofdstuk 14: ......... Terugreis

Hoofdstuk 15: ......... Thuis

Woord van Dank.

Aan U geachte lezer,

Soms zit het mee, soms zit het tegen. En een enkele keer in een mensenleven zie je het helemaal niet meer zitten. In zo’n situatie ben ik terechtgekomen. Mijn echtgenoot is overleden, mijn kinderen zijn de deur uit, het bedrijfje van mijn man en hun vader is verkocht. En dat allemaal in een tijdsbestek van drie jaar. Mijn uiterst comfortabele bungalow is op eens veel te groot, zo zonder een druk gezin waar iedereen welkom is. Het duiventil principe. Heerlijk, hoe meer mensen over de vloer des te beter het voor mij was.

Nu ben ik weduwe en heb je ook nog eens te maken met het teruglopen van de bezoekjes aan mijn huis. Zeker ’s avonds valt mij dat zwaar. De vrouwen komen wel ’s middags, zonder man. En zelf word ik ook geacht om liever ’s middags langs te komen. Mijn twee kinderen hebben hun eigen leven en erg weinig vrije tijd over voor hun moeder. In hun ogen ben ik met 60 jaar stokoud en sta ik al met één been in mijn graf. Methusalem voel ik me niet, maar de tijd om nog die dingen te doen die ik zo heel graag wil, zoals reizen, begint wel te dringen. Het parfum van de geraniums komt steeds dichterbij.

Een reden te meer om hier wat aan te doen. Mijn leven weer een beetje op de rails krijgen duurde drie jaar. In die periode bestond het leven uit vegeteren, een duffe kop, geen gevoelens in je lijf, levend dood en alleen doorworstelen en zien dat alles wat moet ook daad werkelijk gedaan wordt. Leven wat is dat! Dat moet veranderen. De vraag is alleen; hoe doe je dat? Ik besluit de wijde wereld in te trekken.

Wij, U en ik gaan een reis maken vol verassingen.