Psycholoog en therapeut Harry van Linschoten leidt een rustig,
zoniet wat saai bestaan tot de dag dat een van zijn cliënten
zelf-doding pleegt. Het blijkt in meer dan één opzicht een
gedenkwaardige dag te worden en het begin van een nogal
turbulente periode.
Narigheid en extase blijken erg dicht bij elkaar te liggen maar de
vonk die er overspringt tussen hem en een nieuwe collega brengt
nieuw elan in zijn leven, zowel privé als in zijn werk.
Ondanks het aanzienlijke verschil in leeftijd en achtergrond lijkt
zij de ideale partner te zijn voor de niet gemakkelijke en onmis-
kenbaar enigszins neurotische psycholoog.
Dat zij de dochter blijkt te zijn van een van zijn oud-leerlingen
werpt enige schaduw over het idyllische landschap maar dat lijkt
van tijdelijke aard en de toekomst ziet er voor beiden zonnig en
spannend uit. Het swingt!
Tot een grote onweerswolk een schaduw werpt die geen van
beiden ooit verwacht had en alles toch heel kwetsbaar blijkt te zijn.


Van de auteur is niet veel meer bekend dan dat hij onder pseudo-
niem schrijft en zijn achtergrond heeft in der wereld van psycho-
therapie. Hij heeft zich rond 1990 in Spanje gevestigd en leidt
daar een teruggetrokken bestaan in de bergen waar hij zich onder-
meer bezig houdt met schrijven. Hij vindt het prettig om gelezen
te worden maar weigert concessies te doen aan mode, conventie
of commercie die ten koste gaan van zijn eigen smaak.

Ze kwam stipt op tijd en op volle oorlogssterkte. Was ze normaal al een goed ogend tiepje, nu spatte het er werkelijk vanaf. Natuurlijk, het was zomer en ze had dus de legitieme mogelijkheid zich luchtig en wat uitdagend te kleden zonder dat dat direct verwijtbaar was maar het had me moeite gekost bij de les te blijven tijdens het gesprek vanwege de signalen die op me afkwamen.
Daar stond ze, toen ik de deur opendeed om haar binnen te laten. Van boven naar beneden: Hoogblond halflang haar in een slordig, hoog, piepklein staartje, gedecoreerd door de zonnebril die ze elegant daarop omhoog had geschoven. Vriendelijk glimlachend met veel tandenwit in een gezicht waarvan alleen de ogen waren opgemaakt en de rest zomers-bruin. Klein tasje op heuphoogte neerhangend vanaf haar fraaie blote schouder.
‘Hi Harry!’ achteloos en geroutineerd alsof we elkaar regelmatig buiten het werk ontmoetten. Ze had normaal al een enigszins hesige en vrij lage stem maar nu was het wel héél erg.
Ze was behoorlijk wat kleiner dan ik en ik stond ook nog wat hoger zodat ik een vrijwel onbelemmerd uitzicht had op haar fraaie, zij het naar mijn smaak een fractie te omvangrijke borsten die uitsluitend omhuld werden door een uiterst minimaal wit hesje dat aan de voorkant met drie drukkertjes werd bij elkaar gehouden. Laag uitgesneden, héél dunne bandjes en niets eronder. Zo te zien, zonde ze topless want alles was egaal gebronsd.
‘Ga maar ergens zitten hoor. Wil je iets drinken?'
Ze passeerde me, terwijl ze me aankeek, nét even te dichtbij waardoor we elkaar even aanraakten en ik haar goed kon ruiken. Ze rook lekker en keek vriendelijk. Niet die wat pruilend-verveelde blik die ik van haar gewend was.
‘Heb je een colaatje?’
Onder het hesje had ze een strak bloedrood minirokje aan waarin haar kont goed tot uitdrukking kwam en er van haar benen weinig verborgen bleef. Ze had mooie benen in luchtige schoentjes met een half hakje. Op haar benen na was alles eigenlijk nét iets te mollig naar mijn smaak wat niet betekende dat het allemaal geen effect had overigens.
Toen ik terugkwam met m´n colaatje, had ze zich op m´n bed geïnstalleerd. Er waren overigens drie stoelen vrij. Ik zelf had dus nog ruime keus.

Zoe
0 uit 10 gebaseerd op 0 reviews.