10 Reincarnatie sessies

1.          Opgesloten

2.          Leegte

3.          Conceptie

4.          Zwangerschap en bevalling

5.          Erotiek

6.          Geweld

7.          Nomadenkind

8.          Vrijheid, ontwikkeling, thuis, zingeving en identiteit

9.          Besluiten: zuiverheid en consequenties

10.       Loslaten

1.        Opgesloten

Alleen over, op het koopvaardijschip.

Ik voel me in situaties soms opgesloten en machteloos wanneer ik iets wil doen maar tegelijkertijd weet dat ik niets zinvols kan doen, ik ben dan heel verdrietig en boos. Ik kan me in deze situaties niet uiten omdat ik dan de situatie nog meer laat escaleren. En daar kies ik niet voor.

Deze week kwamen soortgelijke situaties voor. Ook vroeger toen ik een jaar of drie was en met mijn vader naar de tuin stond te kijken en probeerde contact met hem te krijgen, wat hij afwijst omdat hij hierin onhandig is en niet weet wat te doen.

In dergelijke situaties, wordt het probleem alleen maar groter wanneer ik me uit zoals ik het liefst zou willen. Ik doe dat dan niet om de situatie niet te laten escaleren. De rede prevaleert boven het gevoel en daardoor blijf ik met dat gevoel zitten en voel me machteloos, boos, verdrietig en opgesloten. Ik wil iets ondernemen om de situatie te verbeteren maar dat heeft geen zin in de situatie.

Vaag zie ik op een afstand enkele schepen, 17e eeuw? VOC-achtig, maar dan iets minder spannend en groot? Ik ben ongeveer even oud als in werkelijkheid, misschien enkele jaren jonger.

Ik zie touwen maar ik kan het niet plaatsen, ik voel me rot maar ik weet niet waardoor dat komt.

Het is te stil, er klopt iets niet, dat weet ik in ieder geval zeker.

Ik probeer terug te gaan naar wat er in de momenten hiervoor gebeurd is, ik denk dat ik uit het kraaiennest kom en dat ik daar een hele poos gezeten heb. Ik hoor geen geluiden, ik ruik niets, ik zie alleen vage beelden die soms helder worden.

Weer probeer ik terug te gaan en ik zie een man gekleed in een groenige jas met veel knopen en een witte broek staan schrijven met een veer op een vel papier. Ik weet dat ik dat ben en probeer in mijn huid te kruipen. Het voelt heel erg verdrietig. Het gevoel is heel heftig.

Weer probeer ik terug te gaan en ik sta in het kraaiennest uit te kijken naar enkele schepen die dichterbij komen, ik kan ze niet goed zien maar het voelt slecht en gevaarlijk, er gaat iets naars gebeuren dat voel ik duidelijk, dit is niet goed. Ik weet dat ik beter kan blijven zitten en hopen dat ze mij niet zien. Het voelt ook leeg, een grote leegte, waar zijn mijn mensen en waarom ben ik niet bij ze.

De piraten komen dichterbij en ik zie dat ze een enterhaak aan boord gooien, ze komen op het schip. Ik was bang dat ze heel agressief zouden zijn en dat ze het schip zouden vernielen en in brand steken. Dat doen ze niet ze halen het schip leeg op een ordentelijke en zakelijke manier, het gaat ze echt alleen om onze lading. We vervoeren kisten en vaten met dure goederen, peper? We komen in ieder geval van ver en we zijn weer redelijk dicht bij huis dat kan ik ook duidelijk voelen. De sfeer was uitstekend aan boord en iedereen was blij dat het niet lang meer zou duren voordat we thuis zouden komen. We zijn een handelsschip en lekker volgepakt. We willen naar huis.

Weer probeer ik terug te gaan en pas nu denk ik dat ik mijn mensen zie, iemand roept dat er piraten aankomen en dat we van boord moeten springen om nog een kans te maken te overleven. Ik geloof het niet of wil het niet geloven. Ik denk dat we een goede kans hebben om ze voor te blijven als we er maar voor gaan, zeilen bij en keihard roeien. Maar de moraal is gebroken, mijn mensen geloven er niet meer in en enkele springen al van boord, ik probeer ze nog te overtuigen en enkele gaan er nog voor. Om onze kansen in te schatten wil ik voor de zekerheid zelf kijken vanuit het kraaiennest, ik klim naar boven en zie nu ook dat we de piraten waarschijnlijk niet meer kunnen voorblijven. Terwijl ik boven zit springt iedereen de zee in en ik blijf als verstijft zitten in het kraaiennest en hoop er maar het beste van.

Ik ben nu weer terug bij het moment dat ik aan het schrijven ben in de kajuit. Ik ben heel geëmotioneerd Ik kan niet zien wat ik opschrijf maar ik weet dat ik tot de conclusie kom dat ik de verkeerde dingen aan het opschrijven ben. Ik was namelijk aan het opschrijven wat er nog over was van de lading na de plundering, maar dat is niet relevant, ik wil nu alleen nog maar opschrijven hoe ik me voel, dat ik me opgesloten en machteloos voel, en dat ik denk dat ik de verkeerde beslissing heb genomen. Ik had met ze mee moeten springen, of ze nu wel of geen gelijk hadden. En dat ik bij mijn mensen wil zijn. Ik mis ze. Ik mis ze heel erg.

Nu begrijp ik het moment dat ik de touwen zag ik hing in de touwen nadat ik uit het kraaiennest kwam.

Ik moest de hele situatie even een beetje verwerken en ik probeerde tot mezelf te komen. Ik voelde mij ontzettend leeg en zinloos.

Ik ben nu weer terug bij het moment dat ik dat mijn brief klaar is. Het is voor mij een plechtig moment. Mijn besluit staat vast. Ik ga niet hier op zee blijven dobberen en maar hopen dat iemand mij misschien ooit nog levend vind. Ik kan trouwens het schip ook niet besturen. Het gevoel dat ik bij mijn mensen moet zijn overheerst heel sterk, ik ben zeer heftig geëmotioneerd. Ik ben vastbesloten symbolisch dan ook maar in zee te springen, mijn mannen achterna. Ik wil bij ze zijn.

Ik maak me op voor een plechtig moment. Ik ga zelfmoord plegen want zo hoeft het voor mij niet meer. Ik heb een geweldige band met mijn mannen en ik verlang naar ze. Zonder mijn mensen wil ik niet verder. Ik loop naar de voorkant van het schip en ga op de rand van de punt van het schip staan.

Ik voel alleen de wind en ik sta daar een hele poos en denk aan niets. Ik sta daar maar en ik voel me een echte vent. Ik weet dat ik nu het goede doe, het voelt heel goed. Ik stap statig en overtuigd in zee.

Voor mijn gevoel duurt het heel lang voor ik het water raak en ik voel me al los van mijn lichaam. Mijn leven komt in een flits voorbij. Ik zie beelden uit mijn leven alsof ze allemaal in een seconde gepropt zijn. Maar het zijn allemaal belangrijke emoties uit mijn leven die voorbij komen. Het is raar maar het voelt prachtig. Mijn lichaam zegt me niets meer en doet me niets meer. Ik lijk wel een toeschouwer en als in slow motion zink ik langzaam in het water en kom nu helemaal los van mijn lichaam.

Dat lichaam zweeft nog proestend en verstikkend in het water het voelt vol. Het lijkt alsof het heel lang duurt en het wordt steeds donkerder en ik ben een klein lichtje geworden dat dieper afdaalt in een donkerte.

Ik zie mijzelf nog drijven in zee op een afstand, met mijn rug uit het water, ik voel nauwelijks nog verbondenheid met mijn lichaam. Ik weet dat het goed is zo. Ik heb er volledig vrede mee.

In een grote zwarte leegte ben ik nu een lichtje en ik zie ander lichtjes dichterbij komen. Het zijn mijn mensen. Het is een vereniging met mij met mijn mensen als lichtjes. Dit is echt waanzinnig, zo mooi.

Ik ben ontzettend blij en ik moet huilen van geluk. Dit is echt een geweldige nieuwe ervaring, ik voel alleen maar liefde. Mijn mensen zijn ook blij dat ik weer bij hun ben. Ze vinden het helemaal niet erg dat ik niet met hun mee gesprongen ben. Ze begrijpen het goed. We zeggen niets maar we voelen en begrijpen elkaar volledig. Wat een prachtig moment.

We moeten blijkbaar weer uit elkaar en eigenlijk wil ik dat helemaal niet. Ik vind het wel prima zo. Dit gevoel mag altijd duren. We gaan toch uit elkaar. Even later weet ik het moment nog even terug te halen en moet weer huilen van geluk.

Ik kom weer uit de sessie en voel me loodzwaar, ik heb moeite om op te staan, het was heel heftig en prachtig!